ი და ოდნავ ხ

ქუჩაში მიმავალს გაზაფხულის გამაბრუებელი და ოდნავ ხმაჩახლეჩილი საუბარი ესმოდა . ამ გზას პირველად არ მიუყვებოდა მისთვის ყველაფერი ნაცნობი და უკვე მრავალჯერ გავლილი იყო მაგრამ დღეს ისევ განახლებული ისევ ახალაღმოჩენილი და შეცვლილი.. თავს ძალას არ ატანდა ეფიქრა რადგან ფიქრები მის გონეში უკვე დიდი ხანია თავისჭკუაზე დადიოდნენ დაუპატიჟებელი სტუმრებივით მაშინ შემოიჭრებოდნენ მის გონებაში როცა სურდათ და იმას აკეთებდნენ რაც სწორად მიაჩნდათ აი ასე დაუკითხავად და თავხედულად.. ისიც მოდიოდა ამ მრავალჯერ გავლილ გზაზე და ფიქრების სითავხედეს შეჩვეული ყურს უგდებდა მათ.. – სად მიდის ჩვენი სიყვარული როდესაც ვივიწყებთ? დასვა შეკითხვა ყველაზე ბოხხმიანმა და ხანდაზმულმა ფიქრმა მას კი მიმავალს გაეღიმა მხოლოდ რადგან შეკითხვა რიტორიკული იყო.. იქ მიდის სადაც უიმისოდ ვერასდროს მივალთ – ღმერთთან.. გაიფიქრა ტკბილხმიანმა ახალგაზრდამ აი სწორედ მან ვინც ახლა მისეირნობს ქუჩაში.. გაიფიქრა და მიხვდა რომ ეს ფიქრი მას ეკუთვნოდა და ამიტომ მის გონებაში ჩაბუდებული სახეპროექციები დადუმდნენ.. ქუჩის კუთხეში სისხლიანი კაცი იწვა და ხელებს გამვლელებისკებ იშვერდა. ყველა თავს არიდებდა და ჩქარი ნაბიჯებით აგრძელებდა გზას.. ის კი მიუახლოვდა. წამოაყენა. დაეხმარა და ცრემლიც კი მოადგა თვალზე რომელიც სასწრაფოდ დამალა.. მერე კი გზა გააგრძელა ბედნიერმა რადგან სხვას დაეხმარა ხელი შეაშველა და იმ მომენტში შეიყვარა კიდეც.. აი ასეთმა ბედნიერმა აღმოაჩინა რომ საფულე მოეპარა მისთვის იმ კაცს რომელსაც დაანახა რომ არ იყო მარტო რომ სადღაც ისევ არსებობს ადამიანობა და გვერდში დგომა.. გაოცებულმა და თვალებგაფართოებულმა გააგრძელა გზა.. ის გზა რომელიც ნაცნობიც იყო და იცნობიც ერთდროულად..ათასჯერ გავლილი მაგრამ მაინც განახლებული.. მის ფეხებთან ჩიტი იწვა და პატარა შეშინებული თვალები სამუდამოდ გაშეშებოდა ერთ ადგილას.. ოდესღაც ფრენას და თავისუფლებას ნაზიარები ახლა მიწაზე დანარცხებულიყო საკუთარი სახლიდან ჩამოვარდნილიყო.ციდან.. უყურებდა ჩიტის თვალებს და გაახსებდა თუ რამდენჯერ უოცნებია რომ თვითონაც ეფრინა და მართლაც უფრენია სიზმარში კი არა რეალობაში მაშინ როდესაც უყვარდა და ღმერთთან ახლოს იყო.. ახლა კი სიყვარულდაკარგულს ისეთი შეგრძნება ჰქონდა რომ მთელი სამყარო დაკარგა რომ ფრთები მოაჭრეს და ციდან ჩამოვარდა..ვეღარ მიდის ცაში და ვეღარ მიდის ღმერთთან რადგან უსიყვარულოდ იქ ვერასდროს წავა.. უყურებდა ჩიტს და მიხვდა რომ თვითონ იყო ის დანარცხებული შეშინებულთვალებიანი პატარა ფრთამოტეხილი ჩიტი რომელსაც ჭირისუფალიც არ ყავს და ვინ იცის იქნებ ვინმემ ფეხიც კი დაადგას.. ამ დროს მის თვალწინ ქალი გაჩერდა ზიზღიანად დაავლო ჩიტს ხელი და ნაგვისყუთისკენ გააქანა.. ის უცებ გამოფხიზლდა და გამოართვა ქალს ჩიტი.. მოწიწებით მიისვენა მკერდთან და დაიწყო მისთვის სამარის თხრა.. ქალმა ცინიკურად ჩაიქნია ხელი ჩაილაპა სულ გაგიჟდა ახალი თაობაო და ჩქარი ნაბიჯებით გაეცალა მას…გამვლელები გაოცებული უყურებდნენ როგორ იდგა შუა ქუჩაში პატარა ბიჭი და როგორ უთხრიდა სამარეს ფრთამოტეხილი ცის ბინადარს რომელიც მიწას ვერ ეგუება რადგან ცაშია მისი ადგილი და ამიტომ გაენარცხა მიწას ასე მტკივნეულად.. ბიჭი თხრიდა სამარეს და არ აქცევდა არავის ყურადღებას.. მერე წამოდგა მიწიანი ხელები გაიწმინდა და ცრემლები რომ შეეკავებინა სწრაფად გაუყვა გზას.. მისი მფარველი კი რომელიხ მთელი ამ დროის განმავლობაში მის გვერდით იყო უკან დაედევნა და ყურში ჩასჩურჩულებდა “მერე რა რომ ვერავინ გაიგო..მერე რა რომ იმ კაცმა საფულე ამოგაცალა.. შენ მაინც ნუ დაკარგავ იმედს მათ გამო..შენ ზო ასე იმიტომ არ იქცევი რომ მათ დაგიფასონ..შენ უბრალოდ ასეთი ხარ და არ შეგიძლია სხვანაირად.. ნუ გაჭუჭყიანდები მათი ბოროტების გამო..” ბიჭმა ყური მიუგდო მის გონებაში მოსულ აზრებს და თვალცრენლიანმა გაიღიმა..მერე კი დაადგა გზას რომელიც ასეთი ნაცნობი და უცნობიც იყო ერთდროულად.. ათასჯერ გამოვლილი და მაინც განახლებული.. დაადგა გზას რომლის გარეშეც ვერასდროს მივიდოდა ღმერთთან.. ანუ წავიდა მის სანახავად ვინც უყვარდა

Advertisements

ი და ოდნავ ხ

ქუჩაში მიმავალს გაზაფხულის გამაბრუებელი და ოდნავ ხმაჩახლეჩილი საუბარი ესმოდა . ამ გზას პირველად არ მიუყვებოდა მისთვის ყველაფერი ნაცნობი და უკვე მრავალჯერ გავლილი იყო მაგრამ დღეს ისევ განახლებული ისევ ახალაღმოჩენილი და შეცვლილი.. თავს ძალას არ ატანდა ეფიქრა რადგან ფიქრები მის გონეში უკვე დიდი ხანია თავისჭკუაზე დადიოდნენ დაუპატიჟებელი სტუმრებივით მაშინ შემოიჭრებოდნენ მის გონებაში როცა სურდათ და იმას აკეთებდნენ რაც სწორად მიაჩნდათ აი ასე დაუკითხავად და თავხედულად.. ისიც მოდიოდა ამ მრავალჯერ გავლილ გზაზე და ფიქრების სითავხედეს შეჩვეული ყურს უგდებდა მათ.. – სად მიდის ჩვენი სიყვარული როდესაც ვივიწყებთ? დასვა შეკითხვა ყველაზე ბოხხმიანმა და ხანდაზმულმა ფიქრმა მას კი მიმავალს გაეღიმა მხოლოდ რადგან შეკითხვა რიტორიკული იყო.. იქ მიდის სადაც უიმისოდ ვერასდროს მივალთ – ღმერთთან.. გაიფიქრა ტკბილხმიანმა ახალგაზრდამ აი სწორედ მან ვინც ახლა მისეირნობს ქუჩაში.. გაიფიქრა და მიხვდა რომ ეს ფიქრი მას ეკუთვნოდა და ამიტომ მის გონებაში ჩაბუდებული სახეპროექციები დადუმდნენ.. ქუჩის კუთხეში სისხლიანი კაცი იწვა და ხელებს გამვლელებისკებ იშვერდა. ყველა თავს არიდებდა და ჩქარი ნაბიჯებით აგრძელებდა გზას.. ის კი მიუახლოვდა. წამოაყენა. დაეხმარა და ცრემლიც კი მოადგა თვალზე რომელიც სასწრაფოდ დამალა.. მერე კი გზა გააგრძელა ბედნიერმა რადგან სხვას დაეხმარა ხელი შეაშველა და იმ მომენტში შეიყვარა კიდეც.. აი ასეთმა ბედნიერმა აღმოაჩინა რომ საფულე მოეპარა მისთვის იმ კაცს რომელსაც დაანახა რომ არ იყო მარტო რომ სადღაც ისევ არსებობს ადამიანობა და გვერდში დგომა.. გაოცებულმა და თვალებგაფართოებულმა გააგრძელა გზა.. ის გზა რომელიც ნაცნობიც იყო და იცნობიც ერთდროულად..ათასჯერ გავლილი მაგრამ მაინც განახლებული.. მის ფეხებთან ჩიტი იწვა და პატარა შეშინებული თვალები სამუდამოდ გაშეშებოდა ერთ ადგილას.. ოდესღაც ფრენას და თავისუფლებას ნაზიარები ახლა მიწაზე დანარცხებულიყო საკუთარი სახლიდან ჩამოვარდნილიყო.ციდან.. უყურებდა ჩიტის თვალებს და გაახსებდა თუ რამდენჯერ უოცნებია რომ თვითონაც ეფრინა და მართლაც უფრენია სიზმარში კი არა რეალობაში მაშინ როდესაც უყვარდა და ღმერთთან ახლოს იყო.. ახლა კი სიყვარულდაკარგულს ისეთი შეგრძნება ჰქონდა რომ მთელი სამყარო დაკარგა რომ ფრთები მოაჭრეს და ციდან ჩამოვარდა..ვეღარ მიდის ცაში და ვეღარ მიდის ღმერთთან რადგან უსიყვარულოდ იქ ვერასდროს წავა.. უყურებდა ჩიტს და მიხვდა რომ თვითონ იყო ის დანარცხებული შეშინებულთვალებიანი პატარა ფრთამოტეხილი ჩიტი რომელსაც ჭირისუფალიც არ ყავს და ვინ იცის იქნებ ვინმემ ფეხიც კი დაადგას.. ამ დროს მის თვალწინ ქალი გაჩერდა ზიზღიანად დაავლო ჩიტს ხელი და ნაგვისყუთისკენ გააქანა.. ის უცებ გამოფხიზლდა და გამოართვა ქალს ჩიტი.. მოწიწებით მიისვენა მკერდთან და დაიწყო მისთვის სამარის თხრა.. ქალმა ცინიკურად ჩაიქნია ხელი ჩაილაპა სულ გაგიჟდა ახალი თაობაო და ჩქარი ნაბიჯებით გაეცალა მას…გამვლელები გაოცებული უყურებდნენ როგორ იდგა შუა ქუჩაში პატარა ბიჭი და როგორ უთხრიდა სამარეს ფრთამოტეხილი ცის ბინადარს რომელიც მიწას ვერ ეგუება რადგან ცაშია მისი ადგილი და ამიტომ გაენარცხა მიწას ასე მტკივნეულად.. ბიჭი თხრიდა სამარეს და არ აქცევდა არავის ყურადღებას.. მერე წამოდგა მიწიანი ხელები გაიწმინდა და ცრემლები რომ შეეკავებინა სწრაფად გაუყვა გზას.. მისი მფარველი კი რომელიხ მთელი ამ დროის განმავლობაში მის გვერდით იყო უკან დაედევნა და ყურში ჩასჩურჩულებდა “მერე რა რომ ვერავინ გაიგო..მერე რა რომ იმ კაცმა საფულე ამოგაცალა.. შენ მაინც ნუ დაკარგავ იმედს მათ გამო..შენ ზო ასე იმიტომ არ იქცევი რომ მათ დაგიფასონ..შენ უბრალოდ ასეთი ხარ და არ შეგიძლია სხვანაირად.. ნუ გაჭუჭყიანდები მათი ბოროტების გამო..” ბიჭმა ყური მიუგდო მის გონებაში მოსულ აზრებს და თვალცრენლიანმა გაიღიმა..მერე კი დაადგა გზას რომელიც ასეთი ნაცნობი და უცნობიც იყო ერთდროულად.. ათასჯერ გამოვლილი და მაინც განახლებული.. დაადგა გზას რომლის გარეშეც ვერასდროს მივიდოდა ღმერთთან.. ანუ წავიდა მის სანახავად ვინც უყვარდა

აფხულის გამაბრუებელი და ოდნავ ხ

ქუჩაში მიმავალს გაზაფხულის გამაბრუებელი და ოდნავ ხმაჩახლეჩილი საუბარი ესმოდა . ამ გზას პირველად არ მიუყვებოდა მისთვის ყველაფერი ნაცნობი და უკვე მრავალჯერ გავლილი იყო მაგრამ დღეს ისევ განახლებული ისევ ახალაღმოჩენილი და შეცვლილი.. თავს ძალას არ ატანდა ეფიქრა რადგან ფიქრები მის გონეში უკვე დიდი ხანია თავისჭკუაზე დადიოდნენ დაუპატიჟებელი სტუმრებივით მაშინ შემოიჭრებოდნენ მის გონებაში როცა სურდათ და იმას აკეთებდნენ რაც სწორად მიაჩნდათ აი ასე დაუკითხავად და თავხედულად.. ისიც მოდიოდა ამ მრავალჯერ გავლილ გზაზე და ფიქრების სითავხედეს შეჩვეული ყურს უგდებდა მათ.. – სად მიდის ჩვენი სიყვარული როდესაც ვივიწყებთ? დასვა შეკითხვა ყველაზე ბოხხმიანმა და ხანდაზმულმა ფიქრმა მას კი მიმავალს გაეღიმა მხოლოდ რადგან შეკითხვა რიტორიკული იყო.. იქ მიდის სადაც უიმისოდ ვერასდროს მივალთ – ღმერთთან.. გაიფიქრა ტკბილხმიანმა ახალგაზრდამ აი სწორედ მან ვინც ახლა მისეირნობს ქუჩაში.. გაიფიქრა და მიხვდა რომ ეს ფიქრი მას ეკუთვნოდა და ამიტომ მის გონებაში ჩაბუდებული სახეპროექციები დადუმდნენ.. ქუჩის კუთხეში სისხლიანი კაცი იწვა და ხელებს გამვლელებისკებ იშვერდა. ყველა თავს არიდებდა და ჩქარი ნაბიჯებით აგრძელებდა გზას.. ის კი მიუახლოვდა. წამოაყენა. დაეხმარა და ცრემლიც კი მოადგა თვალზე რომელიც სასწრაფოდ დამალა.. მერე კი გზა გააგრძელა ბედნიერმა რადგან სხვას დაეხმარა ხელი შეაშველა და იმ მომენტში შეიყვარა კიდეც.. აი ასეთმა ბედნიერმა აღმოაჩინა რომ საფულე მოეპარა მისთვის იმ კაცს რომელსაც დაანახა რომ არ იყო მარტო რომ სადღაც ისევ არსებობს ადამიანობა და გვერდში დგომა.. გაოცებულმა და თვალებგაფართოებულმა გააგრძელა გზა.. ის გზა რომელიც ნაცნობიც იყო და იცნობიც ერთდროულად..ათასჯერ გავლილი მაგრამ მაინც განახლებული.. მის ფეხებთან ჩიტი იწვა და პატარა შეშინებული თვალები სამუდამოდ გაშეშებოდა ერთ ადგილას.. ოდესღაც ფრენას და თავისუფლებას ნაზიარები ახლა მიწაზე დანარცხებულიყო საკუთარი სახლიდან ჩამოვარდნილიყო.ციდან.. უყურებდა ჩიტის თვალებს და გაახსებდა თუ რამდენჯერ უოცნებია რომ თვითონაც ეფრინა და მართლაც უფრენია სიზმარში კი არა რეალობაში მაშინ როდესაც უყვარდა და ღმერთთან ახლოს იყო.. ახლა კი სიყვარულდაკარგულს ისეთი შეგრძნება ჰქონდა რომ მთელი სამყარო დაკარგა რომ ფრთები მოაჭრეს და ციდან ჩამოვარდა..ვეღარ მიდის ცაში და ვეღარ მიდის ღმერთთან რადგან უსიყვარულოდ იქ ვერასდროს წავა.. უყურებდა ჩიტს და მიხვდა რომ თვითონ იყო ის დანარცხებული შეშინებულთვალებიანი პატარა ფრთამოტეხილი ჩიტი რომელსაც ჭირისუფალიც არ ყავს და ვინ იცის იქნებ ვინმემ ფეხიც კი დაადგას.. ამ დროს მის თვალწინ ქალი გაჩერდა ზიზღიანად დაავლო ჩიტს ხელი და ნაგვისყუთისკენ გააქანა.. ის უცებ გამოფხიზლდა და გამოართვა ქალს ჩიტი.. მოწიწებით მიისვენა მკერდთან და დაიწყო მისთვის სამარის თხრა.. ქალმა ცინიკურად ჩაიქნია ხელი ჩაილაპა სულ გაგიჟდა ახალი თაობაო და ჩქარი ნაბიჯებით გაეცალა მას…გამვლელები გაოცებული უყურებდნენ როგორ იდგა შუა ქუჩაში პატარა ბიჭი და როგორ უთხრიდა სამარეს ფრთამოტეხილი ცის ბინადარს რომელიც მიწას ვერ ეგუება რადგან ცაშია მისი ადგილი და ამიტომ გაენარცხა მიწას ასე მტკივნეულად.. ბიჭი თხრიდა სამარეს და არ აქცევდა არავის ყურადღებას.. მერე წამოდგა მიწიანი ხელები გაიწმინდა და ცრემლები რომ შეეკავებინა სწრაფად გაუყვა გზას.. მისი მფარველი კი რომელიხ მთელი ამ დროის განმავლობაში მის გვერდით იყო უკან დაედევნა და ყურში ჩასჩურჩულებდა “მერე რა რომ ვერავინ გაიგო..მერე რა რომ იმ კაცმა საფულე ამოგაცალა.. შენ მაინც ნუ დაკარგავ იმედს მათ გამო..შენ ზო ასე იმიტომ არ იქცევი რომ მათ დაგიფასონ..შენ უბრალოდ ასეთი ხარ და არ შეგიძლია სხვანაირად.. ნუ გაჭუჭყიანდები მათი ბოროტების გამო..” ბიჭმა ყური მიუგდო მის გონებაში მოსულ აზრებს და თვალცრენლიანმა გაიღიმა..მერე კი დაადგა გზას რომელიც ასეთი ნაცნობი და უცნობიც იყო ერთდროულად.. ათასჯერ გამოვლილი და მაინც განახლებული.. დაადგა გზას რომლის გარეშეც ვერასდროს მივიდოდა ღმერთთან.. ანუ წავიდა მის სანახავად ვინც უყვარდა